SPC jest/było dla mnie jak...

[Teresa Foszcz]

Przed podjęciem wyzwania uczestnictwa w Szkole Profesjonalnego Coachingu, byłam jak podróżnik który szuka odpowiedniego miejsca dla siebie. Zwiedzałam, próbowałam, doświadczałam - ale ciągle coś "mówiło" mi żeby szukać nadal... że to jeszcze nie to. Przemierzyłam tysiące kilometrów, poznałam wielu ludzi z różnych krajów, ciągle się czegoś uczyłam - uczestniczyłam w dziesiątkach szkoleń, dzięki którym zaczął powoli szkicować się obraz czego szukam... a potem było SPC:)

SPC było dla mnie zarówno metą jak i startem...


A dla Ciebie?:)

[Blazej Sarzalski]

A dla mnie było opowieścią, o bólu, trosce, radości, cierpieniu, pomocy, przyjaźni, rozwoju, strachu, spełnieniu i niespełnieniu I pewnie o wielu innych rzeczach. Moi mili, jako obserwator i nie uczestnik odnoszę wrażenie, że SPC było dla Was niezłym transem, z którego nie każdy jeszcze wyszedł. Mogę się mylić oczywiście, jeżeli tak jest to mnie poprawcie

[Teresa Foszcz]

wiesz.. co do transów to może "trzymać" całe życie...

[Blazej Sarzalski]

Cóż Można się całe życie transować, pewnie Ale po co?

[Michal Macznik]

Moi mili, jako obserwator i nie uczestnik odnoszę wrażenie, że SPC było dla Was niezłym transem, z którego nie każdy jeszcze wyszedł

hmmm patrząc po powyższych postach, coś w tym jest

[Leszek Zawlocki]

Pewnie, że było . Tyle czasu, emocji, oporowania i pracy, śmiechu i łez... Większość z tego transu pewnie wyszła.

Dla mnie SPC wciąż jest startem. I na ten moment chyba wolę, aby tak pozostało .

[Leszek Zawlocki]

W tym roku rusza V edycja Szkoły. Tyle się zmieniło... a wciąż jest to początek stawania się Coachem przez duże "C" dla wielu osób, włącznie ze mną.
Patrząc wstecz, prowadzenie dotychczasowych edycji było dla mnie czasem pewnego dojrzewania, chwil ogromnej satysfakcji i uczeniem się na błędach. Doświadczałem czasami głębokich, a czasem niełatwych relacji. Ktoś powiedział, że uczestnicy SPC to dla mnie jakby druga rodzina i chyba sporo w tym racji
Naprawdę bezcenny czas.